اي نرگس تو فتنه و در فتنه خوابها

شاعر : اوحدي مراغه اي

زلف تو حلقه حلقه و در حلقه تابهااي نرگس تو فتنه و در فتنه خوابها
در رو کشند جمله ز شرمت نقابهاحوران جنت ار به کمالت نگه کنند
روي تو اصل بود و دگر انتخابهادست قضا چو نسخه‌ي خوبان همي نبشت
سر بر کند ز هر طرفي آفتابهاگر پرتوي ز روي تو در عالم اوفتد
منعت که مي‌کند که نکردي ثوابها؟آخر زکوة اين همه خوبي نه واجبست؟
کامروز در فراق تو ديدم عذابهافردا مگر گناه نباشد مرا به حشر
آري، بر تو کم نبود اين جوابهامن مي‌کنم دعا و تو دشنام مي‌دهي
گويي مگر به سيم کشيدند بابهااز اشک ديده بر ورق روي چون زرم
همسايه را به خانه در افکند آبهاامشب چنان گريسته‌ام کاشک چشم من
در رهگذار خيل خيالت کبابهابرخوان سينه از دل بريان نهاده‌ام
شايد که اوحدي بنويسد کتابهاغيري در اشتياق تو گر نامه‌اي نوشت